วันศุกร์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2557

Living Life ชีวิตเปี่ยมล้น 11102014เฝ้าเดี่ยวกับ อาจารย์ชาติชาย จารุวาที





(ปญจ. 7:1 [THSV])
ชื่อ​เสียง​ดี​ก็​ดี​กว่า​น้ำ​มัน​หอม​อย่าง​ดี และ​วัน​ตาย​ก็​ดี​กว่า​วัน​เกิด
 
 


(ปญจ. 7:2 [THSV])
 
 
 
 
ไป​ยัง​เรือน​ที่​มี​การ​คร่ำ​ครวญ ก็​ดี​กว่า​ไป​ยัง​เรือน​ที่​มี​การ​เลี้ยง​กัน เพราะ​นั่น​เป็น​วาระ​สุด​ท้าย​ของ​มนุษย์​ทุก​คน และ​ผู้​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​จะ​เอา​เหตุ​การณ์​นั้น​ใส่​ไว้​ใน​ใจ
 
 


(ปญจ. 7:3 [THSV])
 
 
 
 
ความ​โศก​เศร้า​ก็​ดี​กว่า​การ​หัว​เราะ เพราะ​ความ​โศก​เศร้า​บน​ใบ​หน้า​ทำ​ให้​จิต​ใจ​ยินดี
 
 


(ปญจ. 7:4 [THSV])
 
 
 
 
จิต​ใจ​ของ​คน​มี​ปัญ​ญา ย่อม​อยู่​ใน​เรือน​ที่​มี​การ​คร่ำ​ครวญ แต่​จิต​ใจ​ของ​คน​เขลา ย่อม​อยู่​ใน​เรือน​ที่​มี​การ​สนุก​สนาน
 
 


(ปญจ. 7:5 [THSV])
 
 
 
 
ฟัง​คำ​ตำหนิ​ของ​คน​ที่​มี​ปัญ​ญา ยัง​ดี​กว่า​ฟัง​เพลง​ของ​คน​เขลา
 
 


(ปญจ. 7:6 [THSV])
 
 
 
 
เสียง​เรียว​หนาม​ไหม้​แตก​อยู่​ใต้​หม้อ​อย่าง​ไร เสียง​หัวเราะ​ของ​คน​เขลา​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น นี่​ก็​อนิจ​จัง​ด้วย
 
 


(ปญจ. 7:7 [THSV])
 
 
 
 
แท้​จริง​การ​กด​ขี่​ข่ม​เหง​ทำ​ให้​ผู้​มี​ปัญ​ญา​โง่​ไป และ​สิน​บน​ก็​ทำ​ลาย​สามัญ​สำนึก​เสีย
 
 


(ปญจ. 7:8 [THSV])
 
 
 
 
เบื้อง​ปลาย​ของ​สิ่ง​ใดๆ ก็​ดี​กว่า​เบื้อง​ต้น​ของ​สิ่ง​นั้นๆ จิต​ใจ​ที่​อด​กลั้น​ก็​ดี​กว่า​จิต​ใจ​ที่​อหัง​การ
 
 


(ปญจ. 7:9 [THSV])
 
 
 
 
อย่า​ให้​จิต​ใจ​ของ​เจ้า​โกรธ​เร็ว เพราะ​ความ​โกรธ​ฝัง​อยู่​ใน​ทรวง​อก​ของ​คน​เขลา
 
 


(ปญจ. 7:10 [THSV])
 
 
 
 
อย่า​ว่า “ทำ​ไม​อดีต​ดี​กว่า​ปัจ​จุ​บัน?” เพราะ​ที่​เจ้า​ถาม​เช่น​นั้น​ไม่​ได้​ถาม​ด้วย​ใช้​ปัญ​ญา
 
 


(ปญจ. 7:11 [THSV])
 
 
 
 
ปัญ​ญา​ดี​กว่า​มรดก และ​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​คน​ที่​ได้​เห็น​ดวง​ตะวัน
 
 


(ปญจ. 7:12 [THSV])
 
 
 
 
เพราะ​ว่า ปัญ​ญา​เป็น​เครื่อง​ป้อง​กัน​เช่น​เดียว​กับ​ที่​เงิน​เป็น​เครื่อง​ป้อง​กัน แต่​ประ​โยชน์​ของ​ความ​เข้า​ใจ​คือ ปัญ​ญา​ให้​ชีวิต​แก่​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​ปัญ​ญา​นั้น
 
 


(ปญจ. 7:13 [THSV])
 
 
 
 
จง​พิจาร​ณา​พระ​ราช​กิจ​ของ​พระ​เจ้า สิ่ง​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​ทำ​ให้​คด ใคร​จะ​เหยียด​ให้​ตรง​ได้​เล่า?
 
 


(ปญจ. 7:14 [THSV])
 
 
 
 
ใน​เวลา​ที่​ได้​รับ​สิ่ง​ดีๆ ก็​จง​ชื่น​ชม​ยินดี แต่​ใน​เวลา​ที่​ได้​รับ​สิ่ง​ร้ายๆ ก็​จง​พินิจ​พิจาร​ณา พระ​เจ้า​ทรง​บัน​ดาล​ให้​มี​ทั้ง​สอง​อย่าง เพื่อ​มนุษย์​จะ​ค้น​ไม่​พบ​ว่า เมื่อ​เขา​ล่วง​ไป​แล้ว​จะ​มี​อะไร​ตาม​เขา​มา​ใน​ภาย​หลัง
 
 


 
 
 
 
 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น