Living Life ชีวิตเปี่ยมล้น 20102014เฝ้าเดี่ยวกับ ศาสนาจารย์วเรศ ราชรักษ์

(ปญจ. 12:1 [THSV])

จง​ระลึก​ถึง​พระ​ผู้​เนร​มิต​สร้าง​เจ้า เมื่อ​เจ้า​ยัง​หนุ่ม​ยัง​สาว ก่อน​ที่​วัน​เลว​ร้าย​จะ​มา​ถึง และ​ปี​ที่​ใกล้​เข้า​มา เมื่อ​เจ้า​จะ​กล่าว​ว่า “ข้า​ไม่​มี​ความ​เพลิด​เพลิน​ใน​ปี​เหล่า​นั้น​เลย”



(ปญจ. 12:2 [THSV])

ก่อน​ที่​ดวง​อา​ทิตย์ แสง​สว่าง ดวง​จันทร์ และ​ดวง​ดาว​ทั้ง​หลาย​อับ​แสง และ​ก่อน​ที่​เมฆ​จะ​กลับ​มา​ภาย​หลัง​ฝน



(ปญจ. 12:3 [THSV])

ใน​กาล​เมื่อ​คน​ยาม​เฝ้า​เรือน​จะ​ตัว​สั่น และ​ชาย​แข็ง​แรง​จะ​เป็น​คน​หลัง​โกง และ​หญิง​โม่​แป้ง​จะ​เลิก​โม่ เพราะ​จำ​นวน​ลด​น้อย​ลง และ​บรร​ดา​ผู้​ที่​มอง​ผ่าน​หน้า​ต่าง​จะ​มืด​มัว



(ปญจ. 12:4 [THSV])

และ​ประ​ตู​คู่​ที่​เปิด​ออก​ถนน​จะ​ถูก​ปิด เมื่อ​เสียง​โม่​อ่อย​ลง และ​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​เมื่อ​มี​เสียง​นก​เสียง​กา และ​เสียง​เพลง​ก็​เพลา​ลง



(ปญจ. 12:5 [THSV])

เออ เขา​ทั้ง​หลาย​กลัว​ความ​สูง และ​สิ่ง​น่า​สยด​สยอง​ที่​อยู่​ใน​หน​ทาง ต้น​อัล​มอนด์​มี​ดอก และ​ตั๊ก​แตน​ก็​อุ้ย​อ้าย ไฟ​ปรารถ​นา​ก็​มอด​ไป เพราะ​มนุษย์​กำลัง​ไป​บ้าน​ถาวร​ของ​เขา ส่วน​ผู้​ไว้​ทุกข์​ก็​เวียน​ไป​มา​ตาม​ถนน



(ปญจ. 12:6 [THSV])

ก่อน​ที่​สาย​เงิน​จะ​ขาด หรือ​ชาม​ทอง​คำ​จะ​บุบ​สลาย หรือ​เหยือก​น้ำ​จะ​แตก​กระ​จาย​เสีย​ที่​น้ำ​พุ หรือ​รอก​ที่​บ่อ​น้ำ​หัก​เสีย



(ปญจ. 12:7 [THSV])

และ​ผง​คลี​กลับ​สู่​พื้น​ดิน​ตาม​เดิม และ​จิต​วิญ​ญาณ​กลับ​ไป​สู่​พระ​เจ้า​ผู้​ประ​ทาน​ให้​มา​นั้น



(ปญจ. 12:8 [THSV])

ปัญ​ญา​จารย์​ว่า อนิจ​จัง อนิจ​จัง สาร​พัด​ก็​อนิจ​จัง