(สดด. 1:1 [THSV])
บุคคลผู้เป็นสุขคือ ผู้ไม่เดินตามคำแนะนำของคนอธรรม ไม่ยืนอยู่ในทางของคนบาป ไม่นั่งอยู่ในที่นั่งของคนที่ชอบเยาะเย้ย
(สดด. 1:2 [THSV])
แต่ความปีติยินดีของผู้นั้นอยู่ในธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ เขาใคร่ครวญธรรมบัญญัติของพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน
(สดด. 1:3 [THSV])
เขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมธารน้ำ ซึ่งเกิดผลตามฤดูกาล และใบก็ไม่เหี่ยวแห้ง ทุกอย่างที่เขาทำก็จำเริญขึ้น
(สดด. 1:4 [THSV])
คนอธรรมไม่เป็นเช่นนั้น แต่เป็นเหมือนแกลบซึ่งลมพัดกระจายไป
(สดด. 1:5 [THSV])
ฉะนั้นคนอธรรมจะไม่ได้ยืนขึ้นในการพิพากษา และคนบาปก็เช่นกันในที่ชุมนุมคนชอบธรรม
(สดด. 1:6 [THSV])
เพราะพระยาห์เวห์ทรงเฝ้ารักษาทางของคนชอบธรรม แต่ทางของคนอธรรมจะพินาศไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น