วันอาทิตย์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2557

Living Life ชีวิตเปี่ยมล้น 08062014เฝ้าเดี่ยวกับ ศจ ดร เสรี หล่อกัณภัย (...





(2ซมอ. 19:1 [THSV])
เขา​เรียน​โย​อาบ​ว่า “ดู​สิ พระ​รา​ชา​ทรง​กัน​แสง​และ​ไว้​ทุกข์​เพื่อ​อับ​ซา​โลม”
 
 


(2ซมอ. 19:2 [THSV])
 
 
 
 
เพราะ​ฉะนั้น ชัย​ชนะ​ใน​วัน​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​การ​ไว้​ทุกข์​ของ​ทหาร​ทั้ง​ปวง เพราะ​ใน​วัน​นั้น​พวก​ทหาร​ได้​ยิน​ว่า “พระ​รา​ชา​ทรง​โทม​นัส​เพราะ​โอรส​ของ​พระ​องค์”
 
 


(2ซมอ. 19:3 [THSV])
 
 
 
 
ใน​วัน​นั้น​พวก​ทหาร​แอบ​เข้า​มา​ใน​เมือง​อย่าง​กับ​พวก​ทหาร​ที่​แอบ​มา เมื่อ​ละอาย​ใจ​หนี​ศึก​กลับ​มา
 
 


(2ซมอ. 19:4 [THSV])
 
 
 
 
พระ​รา​ชา​คลุม​พระ​พักตร์ ทรง​กัน​แสง​เสียง​ดัง​ว่า “โอ อับ​ซา​โลม​บุตร​ของ​เรา​เอ๋ย โอ อับ​ซา​โลม​บุตร​ของ​เรา บุตร​ของ​เรา”
 
 


(2ซมอ. 19:5 [THSV])
 
 
 
 
โย​อาบ​ก็​เข้า​มา​ใน​พระ​ราช​วัง​ทูล​ว่า “วัน​นี้​ฝ่า​พระ​บาท​ทรง​ทำ​ให้​ข้า​ราช​การ​ทหาร​ทั้ง​สิ้น​ของ​ฝ่า​พระ​บาท​รับ​ความ​ละ​อาย คือ พวก​เขา​ซึ่ง​วัน​นี้​ได้​ช่วย​ชีวิต​ของ​ฝ่า​พระ​บาท ทั้ง​ชีวิต​ของ​บรร​ดา​ราช​โอรส​และ​ราช​ธิดา​และ​ชีวิต​ของ​บรร​ดา​มเห​สี​และ​ชีวิต​ของ​บรร​ดา​สนม​ของ​ฝ่า​พระ​บาท
 
 


(2ซมอ. 19:6 [THSV])
 
 
 
 
เพราะ​ว่า​ฝ่า​พระ​บาท​ทรง​รัก​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​ฝ่า​พระ​บาท และ​ทรง​เกลียด​ชัง​ผู้​ที่​รัก​ฝ่า​พระ​บาท เพราะ​ใน​วัน​นี้ ฝ่า​พระ​บาท​ทรง​ทำ​ให้​ประ​จักษ์​แล้ว​ว่า บรร​ดา​นาย​ทหาร​และ​ข้า​ราช​การ​ไม่​มี​ค่า​สำ​หรับ​ฝ่า​พระ​บาท ใน​วัน​นี้​ข้า​พระ​บาท​ทราบ​ว่า ถ้า​อับ​ซา​โลม​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ และ​ใน​วันนี้​ข้า​พระ​บาท​ทั้ง​หลาย​ตาย​สิ้น ฝ่า​พระ​บาท​ก็​จะ​พอ​พระ​ทัย
 
 


(2ซมอ. 19:7 [THSV])
 
 
 
 
ขอ​ฝ่า​พระ​บาท​ทรง​ลุก​ขึ้น ณ บัด​นี้ ขอ​เสด็จ​ออก​ไป​ตรัส​ให้​กำลัง​ใจ​บรร​ดา​ข้า​ราช​การ เพราะ​ข้า​พระ​บาท​ปฏิ​ญาณ​ใน​พระ​นาม​พระ​ยาห์​เวห์​ว่า ถ้า​ฝ่า​พระ​บาท​ไม่​เสด็จ จะ​ไม่​มี​ชาย​สัก​คน​หนึ่ง​ค้างอยู่​กับ​ฝ่า​พระ​บาท​ใน​คืน​นี้ เรื่อง​นี้​จะ​ร้าย​แรง​ยิ่ง​กว่า​เหตุ​ร้าย​อื่นๆ ทั้ง​สิ้น ซึ่ง​บัง​เกิด​แก่​ฝ่า​พระ​บาท​ตั้ง​แต่​ยัง​ทรง​พระ​เยาว์​จน​บัด​นี้”
 
 


(2ซมอ. 19:8 [THSV])
 
 
 
 
พระ​รา​ชา​ก็​ทรง​ลุก​ขึ้น ประ​ทับ​ที่​ประ​ตู พวก​เขา​ไป​บอก​พวก​ทหาร​ว่า “ดู​สิ พระ​รา​ชา​ประ​ทับ​อยู่​ที่​ประ​ตู” ประ​ชา​ชน​ทั้ง​หลาย​ก็​มา​เฝ้า​พระ​รา​ชา ฝ่าย​อิส​รา​เอล​นั้น​ต่าง​คน​ต่าง​ก็​หนี​ไป​ยัง​ที่​อาศัย​ของ​ตน​หมด​แล้ว
 
 


 
 
 
 
 
(2ซมอ. 19:1 [NET])
(19:2) Joab was told, “The king is weeping and mourning over Absalom.”
 
 


(2ซมอ. 19:2 [NET])
 
 
 
 
So the victory of that day was turned to mourning as far as all the people were concerned. For the people heard on that day, “The king is grieved over his son.”
 
 


(2ซมอ. 19:3 [NET])
 
 
 
 
That day the people stole away to go to the city the way people who are embarrassed steal away in fleeing from battle.
 
 


(2ซมอ. 19:4 [NET])
 
 
 
 
The king covered his face and cried out loudly, “My son, Absalom! Absalom, my son, my son!”
 
 


(2ซมอ. 19:5 [NET])
 
 
 
 
So Joab visited the king at his home. He said, “Today you have embarrassed all your servants who have saved your life this day, as well as the lives of your sons, your daughters, your wives, and your concubines.
 
 


(2ซมอ. 19:6 [NET])
 
 
 
 
You seem to love your enemies and hate your friends! For you have as much as declared today that leaders and servants don’t matter to you. I realize now that if Absalom were alive and all of us were dead today, it would be all right with you.
 
 


(2ซมอ. 19:7 [NET])
 
 
 
 
So get up now and go out and give some encouragement to your servants. For I swear by the LORD that if you don’t go out there, not a single man will stay here with you tonight! This disaster will be worse for you than any disaster that has overtaken you from your youth right to the present time!”
 
 


(2ซมอ. 19:8 [NET])
 
 
 
 
So the king got up and sat at the city gate. When all the people were informed that the king was sitting at the city gate, they all came before him. But the Israelite soldiers had all fled to their own homes.
 
 


 
 
 
 
 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น